Lembranzas de Quinito Peláez Carril.

Foi Carlos Casares, nalgunhas das súas numerosas crónicas de Á Marxe publicadas no xornal La Voz de Galicia, o que nos lembrou algunhas das historias do Quinito, entre elas a do famoso Cine Pipa Verde.

En palabras de Carlos, Quinito era un mozo solitario, melómano e imaxinativo. Que pasaba os días inventando e imaxinando cousas. Non existía nin o cine nin as películas, inda que el aseguraba que existía o cine na rúa de San Roque, “nun sitio estraño, nun patio traseiro ou algo así”, escribiu Carlos. Tampouco existían as películas das que falaba: La Caca de la Paca, En Paris los franceses hacen pis, así eran os títulos das películas que dicía que proxectaban, todas do mesmo estilo: El Papa se relaja, El culo de don Cirulo ou La meada de la criada.

Vivía na casa familiar no 2º andar que ten unha galería. Era un limiao agradable, simpático, humorista e un cacho de pan. A súa irma e a nai rexentaban a farmacia do seu falecido pai Celso Peláez. Dou fe do melómano que era, pois como veciños, xa que na casa contigua vivimos nós algúns anos, escoitabamos o son das cancións e a música a todo volume, tal alto que non nos deixaba descansar, especialmente nas noites calorosas do verán en que tiña abertas as fiestras.

Tamén era un asiduo seguidor das bandas de música e dos concertos nas festas locais, onde estaba unha banda tocando alí estaba moi atento escoitando feliz a súa música. Era un comprador compulsivo de discos de vinilo, especialmente de música de bandas e de rancheiras mexicanas. Debía ter unha colección impresionante que de seguro trasladou a Barcelona cando a familia traspasou a farmacia, coñecida daquelas como a farmacia de Doña Adela.

Nunha das fotos que publico escribiu: «yo soy aquel« pola famosa canción de Raphael. No reverso tamén escribiu: «soy alto y toco el bajo«. Tiña un humor moi intelixente, era unha persoa entrañable e sen malicia.

No libro A Ferida do Vento,  Antón Riveiro Coello fala de Quinito: «Por riba da farmacia de dona Adela. Quinito fuma e deixa saír das fiestras abertas unha enxurrada de música que baleira os plátanos de andoriñas. Case sempre soan os discos da banda de Celanova, agás cando sae a xente de misa, que pon pasodobles para picar o cura. Para Quinito non hai días soltos. Todos son festa«.

Quinito era un home orquestra, tocaba a guitarra acompañado da harmónica ao mesmo tempo. Famosas eran as súas actuacións nas funcións cara o público, que se celebraban no Cine Antelano ou  Los Molinos, organizadas pola emisora de radio local Radio Ginzo-La Voz de la Limia.

Escribía tamén Carlos Casares que Quinito era inventor, tiña o teléfono da farmacia e da casa conectado coa radio, o que utilizaba para facer trasnadas, de maneira que tiña unha emisora particular. “A máis gorda que fixo sucedeu cando morreu Pío XII, non se lle ocorreu outra cousa que traer os serenos, que realizaban turnos de noite e madrugada, situalos diante da radio para subir ao piso e dar a noticia da resurrección do papa. Naturalmente aqueles señores foron avisar ó cura, que o tomou en serio”. Parece ser que nesta trasnada contou coa colaboración do seu curmán Manolo Dobaño.

Escribía Carlos que “o resto do ano o pasaba metido na farmacia do pai escoitando música e falando cos amigos. Tiña un humor amable e inocente, que moitas veces dedicaba a discorrer nomes para os veciños, algúns moi agudos”.

Quinito tamén adoitaba dicir que se a súa nai se houbera casado cun veciño que se apelidaba Ferro, entón el chamaríase Joaquín Ferro Carril. Outra anécdota que me contou X.A. Carrera era que Quinito comentaba que, cando se celebraba a Semana Santa en Xinzo, o párroco debería poñer na porta de igrexa un letreiro que dixera: Cerrado por defunción.

Outra anécdota que lembro, e da que presumía, era que para satisfacer as súas fantasías sexuais, tiña unha caixiña chea de tapóns de botella, cada un co nome das máis fermosas mulleres da vila, sen mirar sacaba un tapón co nome da afortunada, a conta da cal deixaba voar a súa imaxinación.

Cando a familia se trasladou a Barcelona en 1972, Quinito parece ser que seguiu sendo o mesmo de sempre, para matar o tempo seica facía moitas visitas a El Corte Inglés onde pasaba o tempo. Alfonsito Villarino contoume que: “Cando se foi a Barcelona, nunha visita, veu ao meu negocio para pedirme o teléfono. Tiñamos boa amizade. Dinlle o meu número e chamoume todos os días da semana. Pero todos! Soaba o teléfono e oía a súa voz que só lle daba tempo a dicir: «Digui, digui». Cando volveu a visitar Xinzo  e lle preguntei, díxome que me chamaba desde unha cabina na que non metía diñeiro e só lle daba tempo a dicir: «Digui, digu.». Era un fenómeno!”.

 Durante algúns anos inda viña os veráns de visita a seu querido Xinzo, o seu pasamento aconteceu sobre o ano 1.997 en Barcelona. Unha agarimosa lembranza deste amigo e peculiar personaxe inesquecible da nosa vila.

Deja una respuesta

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Salir /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Salir /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Salir /  Cambiar )

Conectando a %s