Atila en Berlín. Crónica de Carlos Casares.  

Carlos e Javier Casares, Angelika e Alfonso Villarino

 

Estas dúas fotos son feitas nunha cabina dun fotomatón, unha cabina que colocado en centros comercias, galerías e puntos estratéxicos servía para quitar fotos rápidas para pasaportes, DNI, e sobre todo para fotos alegres e cómicas. O outro día dixeron na TV que volven a estar de moda, alugándose para eventos e vodas.

Nas que acompañan este artigo, foron feitas en Berlín nunha visita de Carlos Casares e Javier ao amigo Alfonsito Villarino. Nela podemos ver a Carlos e Javier Casares e a moza alemana de Alfonso, unha fermosa pelirroxa chamada Angelika e o anfitrión Alfonso. As barbas era a moda naqueles anos dá movida hippy.

A visita deu para que Carlos publicara un artigo titulado <<Atila en Berlín>> na sección <<A Marxe>> de La Voz de Galicia que reproducimos:

<< No verán de 1974, durante uns días que pasei en Berlín, unha noite fun invitado a cear por un amigo da infancia, golfo de casa rica que rematou na emigración por fuxir dos estudos e para abrir unha paréntese aventureira na súa vida antes de sentar cabeza e facerse cargo dos negocios familiares.

Vivía nun apartamento moi preto do muro e compartía escaleira cunha colonia numerosa de emigrantes turcos. Como consecuencia desta vecindade, o meu amigo acabou sendo padriño dun neno que se chamaba Atila.

O propietario de nome tan rotundo, que os seus pais pronunciaban con acento esdrúxulo, era bastante feo, coa cabeza enorme e os ollos tan saltóns que semellaba unha ra. Andaba ademais de arrastras polo chan e de cando en vez agarrábase aos baixos dos meus pantalóns para afianzarse ben coas mans e pegarme logo unhas dentadas que mesmo parecía que fosen dadas coa punta dun coitelo afiado.Cando quedamos sós o meu amigo e mais eu, fartámonos de facer bromas a conta daquel rapaz. Durante uns minutos, sen demasiado respecto polo infeliz, fixemos escarnio do seu nome, da súa cara e dos seus malditos dentes. Ata me atrevería a dicir que estivemos brillantes no improperio, unha meta nada difícil de alcanzar cando o humor se fai a conta de outro.

Non me queda ningunha dúbida de que era a nosa unha actitude inconscientemente racista. Todos levamos ese bicho dentro; algúns incluso procuran alimentalo.

(Esta columna publicouse orixinalmente o 2 de xuño de 1993).

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s