Carlos Casares no Entroido de Xinzo.

 

Non teño un recordo de Carlos Casares como mozo entroideiro, pero si coñezo, por dúas fotografías, que algunha vez caeu na tentación de participar con disfrace no Entroido de Xinzo.

Nunha delas do ano 1959, Carlos recorre as rúas co disfrace de limpabotas, e seu amigo Manolo Dobaño cun cepillo actuaba de limparroupas, nesa foto podemos velos actuando cun grupo de coñecidos veciños. Posteriormente temos outra foto do ano 1962 na que aparece disfrazado cun grupo de mozos e mozas da vila, a maioría estudantes do colexio Santa Mariña de Xinzo. O que facía case todos os anos era vir, normalmente o martes de Entroido, a ver o desfile e dar unha volta polo Entroido no que recollía anécdotas e personaxes que nos días posteriores publicaba na columna A Marxe no xornal La Voz de Galicia.

Na súa última visita ao Entroido de Xinzo, foi fecunda xa que deu lugar a tres fermosas crónicas. Unha delas a titulada  “O Entroido de Xinzo” publicada o día 14 de febreriro do ano 2002, na que escribía:

O martes estiven en Xinzo de Limia cuns amigos para pasar o entroido, como todos os anos. Como non se pode andar pola rúa sen disfrace, a non ser que un acepte que o vaian collendo en brazos as pandillas de pantallas para levalo ós bares a pagar unhas roldas, entrei nunha tenda a proverme de material adecuado. Despois de probar un par de sombreiros, optei por un de pirata, con caveira e tibias cruzadas. Non era demasiado, de maneira que decidín completar a cousa cuns lentes e un nariz e bigote, todo integrado nunha peza. Os meus compañeiros elixiron un anteface veneciano, un gorro mouro e un bombín encarnado.

Protexidos dese xeito, ninguén nos molestou e dedicámonos a andar polo Barrio de Abaixo metidos no ambiente. Había de todo, coma sempre: tres curas, un cardeal con cara de goliardo golfo e lampantín, o Ramón Peaguda cunha gescartera de coiro e unhas alusións chocalleiras a Rodrigo Rato, e unha máquina xigante, desas nas que se mete unha moeda e sae un regalo ou unha piruleta, pero que daba señoritas de verdade vestidas de coello.

Pola tarde, despois de comer o cocido e as orellas, fomos ver o desfile. Había miles de persoas mirando e durou máis de dúas horas. Estivo moi ben, aínda que para o meu gusto había demasiados toreros e un número excesivo de mozas vestidas de flamenco, ademais de que luciu pouco, menos que outros anos, o desfile das pantallas. Polo demais, o ambiente, fantástico. Confeso que cando veu a democracia e o entroido deixou de ser pecado (¡aqueles sermóns de don Cesáreo mandándonos a todos ó inferno, incluídos os nenos, no primeiro domingo de coresma!), temín por el. Pois non, legal e todo, o carnaval de Xinzo segue apetecendo”.

A segunda, publicada en La Voz de Galicia do día  15 de febreiro do mesmo ano, publica a que creo foi a derradeira crónica sobra a súa querida vila. “Disfrazado de KGB”:

“De todos os disfraces que vin o outro día en Xinzo de Limia, o máis extravagante levábao o meu amigo Benxamín da Forxa. Ía vestido cunha gabardina tipo Humphrey Bogart, con moitas trabillas, lucía un nariz de pega, estilo pemento morrón, e portaba un maletín de man, modelo executivo. Camiñaba moi dereito, cunha cara de dignidade absoluta, como de fidalgo ferido no seu amor propio, mirando todo serio á xente que observaba o desfile desde a beira da rúa. Nada máis verme cos meus amigos, botou unha carreiriña, situouse diante de nós e case sen saudar, como levado por unha urxencia, pousou a maleta no chan e abriuna.

Había que ser todo un experto na época da clandestinidade antifranquista para saber que aquela especie de pano escuro, cheo de tinta, e aquel artefacto con rodillos que se vían alí dentro, era o que daquela se chamaba unha vietnamita, é dicir, unha multicopista rudimentaria para confeccionar panfletos e octavillas. Ter un daqueles artiluxios na casa, caso de ser descuberto pola policía, podía mandar a un seis anos ó cárcere.

Ademais da multicopista, o Benxamín levaba na maleta varios panfletos revolucionarios, daquelas agrupacións que estaban á esquerda do Partido Comunista e que supoño que xa non existen. De feito, a circunstancia de que este home os convertese en obxecto de Entroido, así parece indicalo. Pensar que algún día alguén puido perder a liberdade por estas cousas, semella un disparate, sobre todo contempladas desde a alegría rebuldeira dun martes de carnaval. Un deles, o Casto Cabezas, tío do home do maletín, que pasou bastantes anos en prisión e que forma parte dos tipos lexendarios da miña infancia. Mañá falarei del”.

Efectivamente o día seguinte día 16 publicou “O Casto Cabezas” que andara fuxido no monte durante a guerra civil:

“Onte prometín falar aquí do Casto Cabezas, tío dese amigo meu que o outro día andaba revestido de axente do KGB. Non dixen que o disfrazado, hai anos, me dixo que ía desfacer unha procesión do Corpus a tiros. Quedáralle esa querencia desde rapaz, un día que foran buscar ó seu tío, para prendelo, e a falta de pan, pois o home non estaba na casa, batéronlle á única muller que andaba por alí, que resultou ser a nai do futuro revolucionario. A procesión non a desfixo. Limitouse a facer algunhas folgas en Barcelona e algunhas cousas máis, aínda que nunca se pasou. Por eso agora pode celebrar o entroido desta maneira.
O seu tío andara fuxido no monte, despois da guerra, cando eu era rapaz. Tiña unha lenda enorme, de home valente e destemido, invencible, capaz de meter unha bala polo bico dunha botella a vintecinco metros de distancia, ou de partir dun tiro un fío do tendido eléctrico. Operaba polas terras da Limia, a cabalo da fronteira, a un lado e ó outro da raia, e non se privaba de ir comer o pulpo á Feira Nova, nos ollos da Garda Civil.
Canso de andar tirado polo monte, un día presentouse na casa do meu tío Benito, en Sabucedo, con quen tiña boa relación porque algunha vez o viñera buscar para que lle curase ós feridos. Dixo que quería entregarse, pero puxo condicións. Por exemplo, elixiu para facelo ó tenente Barreiros, que logo chegaría a coronel, porque o consideraba un home de honor. Entregouse na casa do meu tío, nun ambiente relaxado, contando incluso cómo escapara unha vez, xa cando o tiñan collido. Pasou no cárcere uns anos. Aínda se presentou ás primeiras eleccións por un partido raro. Non recordo que tivese moitos votos, aínda que tiña amigos”
.

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s